Gabrysia była bardzo życiową i dojrzałą dziewczyną jak na swój wiek. Była otwarta na ludzi i niezwykle zdolna. Zginęła 15 grudnia, równo dwa miesiące przez 18-stymi urodzinami. Została zabita na przejściu dla pieszych, parę metrów od domu.

Kiedy zobaczyłam korek na drodze, nogi się pode mną ugięły. Pomyślałam, że to Gabrysia i rzeczywiście to ona była ofiarą wypadku. Mam w pamięci widok jej twarzy, jaki ujrzałam w szpitalu, do którego została zawieziona.

Kiedy organizowałam pogrzeb zupełnie nie pamiętałam, że zbliżają się Święta. Doznałam szoku i byłam wściekła, że w całej atmosferze Bożego Narodzenia stała trumna mojego dziecka.

Któregoś dnia, po powrocie z ferii zimowych bardzo rozbolała go głowa i pojawiły się wymioty. Natychmiast został zlecony tomograf. Badania pokazały, że ma guz na szyszynce, w nieoperacyjnym miejscu i pozytywne markery nowotworowe.

Początkowo terapia przynosiła efekty. Potem lekarze nagle odesłali nas do domu, mimo że mówili, że Misiek wróci do szkoły. Nie powiedzieli mi, że to dlatego, że to ostatni czas.

W święta Bożego Narodzenia Michał poprosił stanowczo, żeby zrobić mu zdjęcie. Mimo, że nie znosił zdjęć. Teraz wiem, że zrobił to dla nas.  Dziś to jego zdjęcie stoi na półce.

Angela była wspaniałą dziewczyną - energiczną, radosną i zawsze pomocną. Kochała konie. Potem zamieniła je na konie mechaniczne. Motocykl był jej drugą miłością. I na motocyklu zginęła.

Kiedy jechała na spotkanie ze znajomymi, wyskoczyło na jezdnię zwierzę. Próbując je ominąć uderzyła w betonowy most. Pękło jej serce. Jaka to jest świadomość, że mojemu dziecku pękło serce?!

Na jej pogrzebie nie było ludzi, nie chciałam tłumów. Tydzień później szukałam jej rzeczy na terenie wypadku. Znalazłam żółtą, podartą rękawiczkę. Siedziałam tam w rowie, z tą rękawiczką i płakałam.